The Big Apple staat weer eens op zijn kop. Levenloos lig je op de koude tegelvloer in je appartement, waar ze je gevonden hebben. Paniek. Commotie. Chaos. Na een halve dag zijn niet alleen vrouw en kind ingelicht, maar kun je er zonder overdrijven van uitgaan dat de hele wereld ervan op de hoogte is. Niet slecht.

Hoezo ‘what else is new’? Ik ben heus niet op mijn achterhoofd gevallen en ik heb de afgelopen maanden ook niet onder een steen gezeten. Ik ben springlevend en als ik niet beter zou weten, zou ik bijna zeggen dat hij dat ook was. Ik wéét dat hij al meer dan een half jaar geleden het loodje heeft gelegd, maar als het z’n keuze was geweest om onder de groene zoden te liggen, had ie zich vast omgedraaid in zijn graf, puur uit verveling. Tja, je moet toch wat.

Maar zonder ziel is het nu eenmaal een beetje lastig allemaal. En toch… Wie geprezen wil worden, moet er blijkbaar eerst voor sterven. Vrijwillig? Da’s weer een heel ander verhaal. De dood heeft geen kalender en daarom hebben wij ook geen enkel recht om hem suïcidaal, een ongelofelijke oen, hulpeloos verslaafd of De Pineut te noemen. Niemand zal er ooit achter komen waar ie op dat moment aan dacht, of hoe hij zich al die tijd nou echt voelde.

Maar is dat dan eigenlijk nodig? Is dat dan nodig als je nu nog steeds briljant kunt schitteren in een film-goes-kaskraker, smoezelig geschminkt en krankzinnig als een schizofreen? Is dat überhaupt nog nodig als je er bijna zeker van kunt zijn dat je er een Oscar voor in de wacht zal slepen, ook als je niet in staat bent hem op te komen halen, in levende lijve, met een stotterend praatje, een hoop plastic glimlachjes en een portie onvrijwillig geschudde handen tussendoor?

Welnee.
Je hebt het of je hebt het niet.
En hij had het niet. Hij heeft het.

Lastig maar loyaal

mei 4, 2008

‘Waarom is dat?’
– ‘Dat is voor Jelle.’
‘Waarvoor dan?’
– ‘Jelle gaat een nachtje weg.’
’Waarheen dan?’
– ‘Naar het ziekenhuis. Jelle gaat een nachtje naar het ziekenhuis.’
’Waarom moet Jelle naar het ziekenhuis?’
– ‘Gewoon, een kleine operatie.’
’Wat dan?’

Niets is leuker dan een klein, roodharig, nieuwsgierig kleutertje van zes en een half, die vragen kan stellen tot je een ons weegt en die niet zal stoppen voor ie antwoord heeft op al zijn brandende vragen, de ene nog brandender dan de andere. Met antwoord geven moet je nog al eens voorzichtig zijn, want voor je het weet staan de buren op de stoep met een grote bos bloemen, om je te feliciteren met de geboorte van jullie dochtertje.

…Welk dochtertje?

Dat zeg ik. Uitkijken dus. De kinderfantasie reikt nog veel verder dan het aanvankelijk lijkt te doen, nog veel verder dan volwassenen zich simpelweg voor kunnen stellen. En dat kan soms lastig zijn. Maar bovenal denken ze op de meest simpele en logische manier die er bestaat. En dat maakt ze nu juist zo leuk.

Net zoals De Daltons. Dat is ook heel leuk.

Welkom

maart 2, 2008

Hoi allemaal!

Al eeuwen wil ik een Weblog, maar nooit vond ik de tijd om er één aan te maken (lees: er was wel tijd, maar mijn luiheid stond me in de weg). Op een late zondagavond, op een tijdstip waarop je dán al voelt dat je je wekker de volgende ochtend vroeg keihard uit zal lachen, was het moment dan eindelijk daar. Een weblog. Helemaal van mij.
Eindelijk kan ik mijn zinloze gebrabbel ook op internet zetten en het met andere mensen delen.
Ha, fijn.
Daar zaten ze net op te wachten.

Eén klein probleempje: ik ben niet zo van de deadlines en het trouwe gepost op altijd dezelfde tijdstippen en het ontbreekt me ook nog wel eens aan inspiratie, dus ik kan niets beloven. Maar ik ga mijn best doen!

Liefs, Linda