Bloody Sunday

februari 22, 2009

De Zondag. We zijn er allemaal bekend mee en vandaag is er toevallig één van. Ik hou niet van zondagen. Zondagen zijn gewoon niet my cup of tea. Ik heb altijd wel iets te zeuren op zo’n dag als vandaag, er is altijd wel iets dat niet deugt.

Zoals het feit dat de zondag altijd brak moet zijn. Vroeger was dat niet zo. Als toen iemand op een maandagochtend verrast uitriep: “Deksels, wat zie jij er vandaag zondags uit!”, was dat zonder meer bedoelt als een compliment. Alsof je je ‘zondagse kleren’ aan had. Het was iets wat je, vooral als vrouw zijnde, aanzien gaf. Het gaf je verve, flair. Dan stond je weer even voor een paar dagen met een rechtere rug en een glimlach achter het aanrecht.
Nu is dat wel anders. Als iemand morgenochtend “Jezus, wat zie jij er zondags uit vandaag!” tegen je zou zeggen, zou je glimlach (als je die al hebt op een vroege maandagochtend – ik in ieder geval niet) als sneeuw voor de zon verdwijnen. Je zou je diep beledigt voelen en de rest van de dag nukkig zijn, zonder dat daar één vleugje flair aan te pas zou komen. Als je er zondags uitziet, betekent dat wallen tot aan je enkels, haar dat alle kanten op staat behalve de goeie (a.k.a. the Bad Hair Day), kreukels die spontaan in je kleren springen en een ademwalm van hier tot in Oezbekistan. Kortom, niet bepaald complimenteus.

De zondag staat tegenwoordig dus gelijk aan brak zijn. Er gaat geen zondag voorbij dat ik geen hoofdpijn heb of me niet lusteloos voel. Dat is het vooral. Alsof de zondag ervoor zorgt dat je standaard wakker wordt met een soort lusteloosheidaura om je heen (of misschien is dat gewoon die ademwalm). Je zou het liefst nog uren in je bed blijven stinken, je hebt nergens zin in. En het láátste wat je wil is opstaan (wat betekent: bewegen) en opdrachten maken (wat betekent: nadenken). Onmogelijk.

Nog een reden waarom ik zondagen niet kan uitstaan: het zijn de dagen waarop al het uitgestelde werk van de afgelopen week gedaan moet worden. Inderdaad, met de nadruk op moet. Denk er de volgende keer eens beter over na als je uiteindelijk toch maar één opdracht besluit te maken in plaats van twee, of vijf bladzijdes leest in plaats van vijftig. Zoiets heeft verschrikkelijke consequenties, wist je dat?
Natuurlijk, je hebt altijd weer een prachtsmoesje klaar. Het moet wel leuk blijven, ontspannen tussendoor moet ook kunnen, die ene goeie film komt vanavond op tv en je moet trouwens je kamer nog opruimen. Dus.
Dat mag dan allemaal een redelijke kern van waarheid bezitten, maar bedenk wel dat ook de zondag maar vierentwintig uur duurt. Je kunt niet alles op één dag plannen, zeker luie studenten niet.

Maar bovenal hou ik niet van zondagen omdat ze altijd zo snel voorbij zijn.

…Verrek, over vier uur is het al maandag!

Dat zeg ik. Véél te snel.

De Heuvels

februari 5, 2009

Na een redelijk lange absentie (lees: een dramatisch gebrek aan inspiratie) ben ik weer helemaal terug! Nu zijn de onderwerpen waar ik over wil of kan schrijven nog vrij schaars en vooral heel erg onboeiend, maar ik moet jullie toch ergens mee vermaken. En volgens Internetexpert Andrew Keen plempen wij, De Internetgebruikers, toch het hele web vol met flauwekul, dus wie heeft er wat tegen een blogje onzin meer of minder?

Om dan maar meteen even door te gaan op de grootste onzin die er op dit moment op televisie te zien is: The Hills.

Ik haal hiermee ongetwijfeld de haat van vele lezeressen op de hals, maar ik kan het echt niet langer aanzien. Ik moet mijn ei even kwijt, ongeacht wat de gevolgen voor mijn redelijk positief opgebouwde reputatie ook zullen zijn.

Want waar gaat het nu eigenlijk helemaal over? Toen ik het onlangs met wat vriendinnen zat te kijken (moment van verstandsverbijstering, waarschijnlijk) en de tweede aflevering alweer begon, was dat precies dezelfde vraag die wij ons plotseling hardop stelden. Ik weet niet wat dat is, maar na een halfuur van dat Amerikaanse gezever schrik je vanzelf wakker uit een soort trance en vraag je je opeens af waar je nu helemaal mee bezig bent.

Want waar kijken we eigenlijk naar, als we naar MTV zappen en daar op de zoveelste aflevering van The Hills stuiten? Toegegeven, voor een potje onzin zit het programma nog tamelijk lastig in elkaar. Het is namelijk wat ze noemen een reality-soap. Zo paradoxaal als het maar kan: het is geacteerd (wat sommige mensen nog steeds shockeert – wisten zij veel), maar ook de realiteit.

Wacht even, hoor. Hoe kan dat? Wat is dan het verschil met de ‘ouderwetse’ soap of serie? Als ze acteren, menen ze het dan meer dan de ‘gewone’, ‘algemene’ acteurs heden ten dage? Of hebben ze dan maar een half script en vullen ze de rest zelf aan met onbenullig geroddel, omdat geen enkele scriptschrijver het in zijn of haar botte hersens zou durven halen om zoiets überhaupt te schrijven?
Ik denk dat laatste.
Heb je wel eens gehoord waarover ze praten? Hun ongetwijfeld toch al niet brede vocabulaire bestaat grotendeels uit een aaneenschakeling van ‘Oh my God’, ‘like’ en ‘right’ en verder is het alleen maar regelrechte roddel en achterklap. Heidi is echt een ‘biatch’ (maar met dat strakgetrokken hoofd zie je niet eens of ze het erg vindt als ze het hoort) en over die Spencer hebben ze ook niets goeds te vertellen (waar ie eigenlijk om vraagt, met zulke onmenselijk felle contactlenzen).

Nu noem ik natuurlijk wel meteen de twee grootste ‘bitches’ uit de hele serie.

Want om wie gaat het nu eigenlijk echt in The Hills? Wie houdt het ‘verhaal’ draaiende? Van wiens ‘verhaallijn’ gaan zelfs de wanabee-fans op het puntje van hun stoel zitten? Ik heb geen idee waarom, maar om de één of andere mysterieuze reden wijzen alle vingers gretig naar Lauren Conrad. Geen idee wat haar ‘rol’ belangrijker maakt dan die van de andere ‘actrices’ (naar mijn idee zit ze evenals die andere koeien gewoon net zo hard op Google te surfen en uit haar neus te vreten op haar zogenaamde werk en paradeert ze op de ‘set’ in net zoveel muffe designerkleren rond die vast niet van haar zijn). Waarom is iedereen zo gefascineerd door die Lauren Conrad? Ik heb namelijk nog nooit iemand gezien met zo’n immense rij donkere bovenliphaartjes. Zo, nu zijn jullie weer een illusie armer en een cruciaal feit rijker: ze heeft een snor.

…En waar wil ik nu eigenlijk heen met dit blogje? Wat is nu precies m’n hele punt? Geen flauw idee, misschien zou je hetzelfde eens aan de makers van The Hills moeten vragen.