Hoe ouder, hoe…

november 25, 2008

“Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.”

– De vader van Hans Klok

Tja, dat moet toch eens gezegd worden. Als naïeve, onschuldige kinderen schreven we het al braaf in vriendschapsboekjes. Wat wil je later worden? Oud. En dan het liefst in combinatie met gelukkig. Maar wel zonder oorlog en spruitjes. Want daar houden we niet van.

Jaren later, inmiddels door schade en schande wijs geworden, ben je inderdaad ouder. Maar of je ook gelukkig bent? Verplichtingen, verantwoordelijkheid, rekeningen, in de rij staan bij de Albert Heijn… En ondertussen blijf je gewoon stug volhouden dat je alleen maar nog ouder wilt worden, want wie weet win je over tien jaar een loterij of word je toch nog ontdekt bij een modellenbureau.

Een seniormodellenbureau, dan.

Hé zeg, je hoeft heus niet zo beledigd te kijken, want wat krijgen we ook alweer als we ouder worden? Juist. Rimpels. Mooi niet dat ze je bij een modellenbureau dan nog serieus zouden nemen.
En omdat deze gedachte wel weer erg pessimistisch is, grijpen we gewoon naar de anti-rimpelcrèmes. Alsof wat witte prut met groene harde stukjes de ergste groeven op zullen vullen en die kraaienpootjes uiteindelijk vanzelf zullen oplossen als we daar gewoon een dubbele laag op smeren. En ondertussen kost het je ook nog handenvol geld. Geld, waarvan die beroemde actrice uit dat reclamespotje van de crème die jíj zojuist nog vol goeie moed op je wangen smeerde, haar zoveelste plastisch chirurgische greep kan ondergaan. Geen wonder dat we er allemaal intrappen.

Hoe jonger we zijn, hoe ouder we willen worden.
Hoe ouder we worden, hoe harder we zeuren.
Hoe harder we zeuren, hoe meer rimpels.

Ah nee. Hij heeft nog gelijk ook.

Slim, slimmer, slimst

november 5, 2008

‘Jemig, Linda, wat ben jij vandaag chagrijnig zeg!’
Tja. Daar zit je dan op een zondagmiddag aan de thee met je nietsvermoedende ouders. De bedoeling was dat het gewoon een gezellige aangelegenheid zou worden, maar in plaats daarvan roer je met een grafkop verwoedt door je thee zonder suiker.
Thee zonder suiker?
Nee, dat was geen typfout en ja, dat las je goed. Door alle tentamenstress van de afgelopen twee weken heb ik als een kip zonder kop van alles naar binnen zitten schrokken, variërend van simpele chocoladerepen tot compleet bemetselde toastjes met alles erop en eraan. Ja. Van stress ga je eten. En van dat eten krijg je spijt. En van al die calorieën duik je helemaal in elkaar.

Dus zit er niets anders op dan eens een weekje gezond te leven. Te balansen. Te diëten. Er met mijn bril op het puntje van mijn neus streng op toeziend dat de calorieën die ik binnenkrijg niet die hardvochtige grens overschrijden. En vooral wat vaker naar die stof verzamelende appels in dat eenzame hoekje van de keuken te grijpen.

Maar je wordt er wel strontchagrijnig van.

Ik snap echt niet hoe mensen dat volhouden. Bovendien helpt het vaak ook niet eens, aangezien iedereen wanhopig op zoek is naar ‘gezonde vervangers’ voor die verleidelijke chocoladereep met van die goddelijk smeuïge caramel aan de binnenkant, of voor die aanlokkelijk krakende zak chips die je naam wel lijkt te roepen.
Een onmogelijke opgave?
Ja, natuurlijk, maar diehard diëters blijven hardhoofdig beweren dat zij dé oplossing hebben gevonden: in plaats van vette zoutjes grijpen we beschaafd naar de light-chips en in plaats van die chocoladereep ‘kiezen we bewust’ voor de Chocolate Low Fat Ice Cream Sandwich van Slimfast.

Hoor eens, denken ze echt dat dát nut heeft? Je wil niet ‘dik’ meer zijn, maar light-dik kan wel? Hoe wil je dat voor elkaar krijgen? Waarom trapt iedereen daar altijd toch in? Juist omdat er minder calorieën inzitten, neem je er bijvoorbeeld veel makkelijker meer van (zo kun je zelfs uiteindelijk nóg meer calorieën binnenkrijgen dan voorheen) en bovendien kost het je klauwen met geld. Denk maar niet dat de dieet-trend onopgemerkt blijft bij die fabrikanten als Slimfast; die maken er maar al te graag begerig (en slim) gebruik van. En uiteindelijk worden we er van de schrikbarend hoge prijzen ook weer niet vrolijker op. We blijven dus niet alleen dik, maar ook nog eens chagrijnig. Daar krijg je trouwens heel snel rimpels van, wist je dat? …WAT? Ook dát nog! Scheld, tier, raas. Gezellig hoor, diëten.

Hmm. Ik denk dat ik morgenochtend gewoon maar weer een ouderwets flinke schep suiker in mijn thee gooi.
Dat is beter voor ons allemaal.