When the Heath dies down

The Big Apple staat weer eens op zijn kop. Levenloos lig je op de koude tegelvloer in je appartement, waar ze je gevonden hebben. Paniek. Commotie. Chaos. Na een halve dag zijn niet alleen vrouw en kind ingelicht, maar kun je er zonder overdrijven van uitgaan dat de hele wereld ervan op de hoogte is. Niet slecht.

Hoezo ‘what else is new’? Ik ben heus niet op mijn achterhoofd gevallen en ik heb de afgelopen maanden ook niet onder een steen gezeten. Ik ben springlevend en als ik niet beter zou weten, zou ik bijna zeggen dat hij dat ook was. Ik wéét dat hij al meer dan een half jaar geleden het loodje heeft gelegd, maar als het z’n keuze was geweest om onder de groene zoden te liggen, had ie zich vast omgedraaid in zijn graf, puur uit verveling. Tja, je moet toch wat.

Maar zonder ziel is het nu eenmaal een beetje lastig allemaal. En toch… Wie geprezen wil worden, moet er blijkbaar eerst voor sterven. Vrijwillig? Da’s weer een heel ander verhaal. De dood heeft geen kalender en daarom hebben wij ook geen enkel recht om hem suïcidaal, een ongelofelijke oen, hulpeloos verslaafd of De Pineut te noemen. Niemand zal er ooit achter komen waar ie op dat moment aan dacht, of hoe hij zich al die tijd nou echt voelde.

Maar is dat dan eigenlijk nodig? Is dat dan nodig als je nu nog steeds briljant kunt schitteren in een film-goes-kaskraker, smoezelig geschminkt en krankzinnig als een schizofreen? Is dat überhaupt nog nodig als je er bijna zeker van kunt zijn dat je er een Oscar voor in de wacht zal slepen, ook als je niet in staat bent hem op te komen halen, in levende lijve, met een stotterend praatje, een hoop plastic glimlachjes en een portie onvrijwillig geschudde handen tussendoor?

Welnee.
Je hebt het of je hebt het niet.
En hij had het niet. Hij heeft het.